Μια υπόθεση που δεν αφήνει μόνο ερωτήματα για την αναλογικότητα της ποινής, αλλά φέρνει στην επιφάνεια τρεις βαθύτερες παθογένειες της χώρας μας.
Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, ο 67χρονος από την Πάτρα ζούσε κάτω από εξαιρετικά δύσκολες οικονομικές και οικογενειακές συνθήκες. Αντιμετωπίζει καρκίνο, η σύζυγός του είναι κατάκοιτη, έχει χάσει δύο παιδιά και προσπαθεί να βοηθήσει στην ανατροφή των εγγονιών του. Για να εξασφαλίσει τα προς το ζην, συνέλεγε παλιοσίδερα, έχοντας ως μοναδική πηγή εισοδήματος αυτή τη δραστηριότητα.
Η υπόθεση αφορούσε τη σφαγή μιας κατσίκας σε ιδιωτικό χώρο. Μια καταγγελία οδήγησε στη δικαστική διαδικασία και τελικά στην επιβολή ποινής φυλάκισης ενός έτους, η οποία, σύμφωνα με το δημοσίευμα, είναι τελεσίδικη!
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς νομικός για να αντιληφθεί ότι εδώ υπάρχει ένα ζήτημα που ξεπερνά τα όρια μιας μεμονωμένης δικαστικής υπόθεσης. Όταν ένας άνθρωπος με τόσο σοβαρά προβλήματα υγείας και οικογενειακές υποχρεώσεις βρίσκεται αντιμέτωπος με τη φυλακή, η κοινωνία δικαιούται να αναρωτηθεί αν η δικαιοσύνη και η κρατική μέριμνα λειτουργούν με την απαιτούμενη ευαισθησία.
1. Ένα κράτος αυστηρό με τους αδύναμους, αλλά πόσο αποτελεσματικό με τους ισχυρούς;
Το πρώτο ερώτημα αφορά το ίδιο το κράτος. Ένα κράτος που διαθέτει μηχανισμούς για να εντοπίζει, να διώκει και να τιμωρεί, οφείλει να διαθέτει και μηχανισμούς για να στηρίζει τους ανθρώπους που βρίσκονται σε πραγματική ανάγκη.
Πώς γίνεται ένας καρκινοπαθής, με κατάκοιτη σύζυγο και οικογένεια που εξαρτάται από αυτόν, να φτάνει στο σημείο να οδηγείται στη φυλακή, χωρίς η κοινωνία να έχει καταφέρει να του εξασφαλίσει μια στοιχειώδη αξιοπρεπή διαβίωση; Γιατί να υπάρχει νόμος που απαγορεύει την σφαγή κατσίκας από ιδιώτη για αυτοκατανάλωση;
Οι νόμοι δεν υπάρχουν σε κοινωνικό κενό. Η εφαρμογή τους πρέπει να συνοδεύεται από αναλογικότητα, κρίση και σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και όχι για μα εξυπηρετούν συμφέροντα!
Η νομιμότητα δεν μπορεί να μετατρέπεται σε μια ψυχρή διαδικασία, στην οποία οι πραγματικές συνθήκες ζωής ενός ανθρώπου περνούν σε δεύτερη μοίρα.
Και φυσικά, το ερώτημα δεν είναι αν οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται. Είναι αν το κράτος έχει την ίδια αποφασιστικότητα απέναντι σε κάθε μορφή παρανομίας και αν δείχνει την ίδια αποτελεσματικότητα όταν πρόκειται να προστατεύσει τους αδύναμους.
2. Όταν η προστασία των ζώων αποσυνδέεται από την ανθρώπινη πραγματικότητα
Η δεύτερη πληγή αφορά μια μερίδα του δημόσιου διαλόγου γύρω από τα δικαιώματα των ζώων. Η προστασία τους είναι σημαντική και η κακοποίηση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με αδιαφορία. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι κάθε υπόθεση πρέπει να εξετάζεται αποκομμένη από τις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες μέσα στις οποίες εκτυλίσσεται.
Η πραγματική ευαισθησία δεν θα έπρεπε να λειτουργεί επιλεκτικά. Δεν γίνεται να απαιτούμε απόλυτη αυστηρότητα για ένα περιστατικό που αφορά ένα ζώο, αλλά να μην αναρωτιόμαστε τι οδήγησε έναν άνθρωπο σε αυτή την πράξη, σε ποιες συνθήκες ζει και αν υπάρχει κάποιος μηχανισμός κοινωνικής προστασίας που θα μπορούσε να αποτρέψει την κατάληξη αυτή.
Η συζήτηση δεν πρέπει να μετατρέπεται σε διαγωνισμό ηθικής ανωτερότητας, ούτε σε αντιπαράθεση ανάμεσα σε όσους υπερασπίζονται τα ζώα και όσους ενδιαφέρονται για τους ανθρώπους. Μια κοινωνία μπορεί και πρέπει να προστατεύει και τα δύο.
3. Η κοινωνία που αγανακτεί στα σχόλια, αλλά σιωπά στην πράξη
Η τρίτη πληγή βρίσκεται σε όλους εμάς. Στους πολίτες που εξοργίζονται όταν διαβάζουν μια τέτοια είδηση, γράφουν οργισμένα σχόλια, μοιράζονται αναρτήσεις και λίγες ημέρες αργότερα ξεχνούν το θέμα.
Η οργή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι εύκολη. Η οργανωμένη διεκδίκηση, η απαίτηση για αλλαγές και η διαρκής πίεση προς τους αρμόδιους απαιτούν χρόνο, επιμονή και συλλογική δράση.
Αν θεωρούμε ότι ένας νόμος οδηγεί σε άδικα ή δυσανάλογα αποτελέσματα, δεν αρκεί να καταγγέλλουμε όσους τον εφάρμοσαν. Πρέπει να ζητάμε θεσμικές αλλαγές, να απαιτούμε ουσιαστική κοινωνική προστασία και να διεκδικούμε ένα σύστημα που να εξετάζει τις πραγματικές συνθήκες κάθε υπόθεσης.
Η ευθύνη δεν βρίσκεται μόνο στους πολιτικούς, στους κρατικούς μηχανισμούς ή σε όσους παρεμβαίνουν δημόσια υπέρ μιας συγκεκριμένης άποψης. Βρίσκεται και σε μια κοινωνία που συχνά εξαντλεί τη συμμετοχή της σε μια ανάρτηση και θεωρεί ότι έκανε το καθήκον της.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν πρέπει να υπάρχουν νόμοι
Το ζήτημα δεν είναι να καταργηθεί η προστασία των ζώων ούτε να υποστηριχθεί ότι κάθε παράβαση πρέπει να μένει ατιμώρητη. Το ζήτημα είναι αν οι νόμοι εφαρμόζονται με αναλογικότητα και αν η Πολιτεία διαθέτει την κοινωνική ευαισθησία που απαιτείται για να ξεχωρίζει την οργανωμένη παρανομία από τις πράξεις που συνδέονται με ακραίες συνθήκες διαβίωσης.
Μια κοινωνία κρίνεται όχι μόνο από το πόσο αυστηρά τιμωρεί, αλλά και από το πόσο αποτελεσματικά προλαμβάνει την εξαθλίωση, προστατεύει τους αδύναμους και διασφαλίζει ότι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν χάνεται πίσω από την τυπική εφαρμογή μιας διάταξης.
Η υπόθεση του 67χρονου δεν πρέπει να γίνει αφορμή για έναν ακόμη πόλεμο στα κοινωνικά δίκτυα ανάμεσα σε ανθρώπους που υπερασπίζονται διαφορετικές απόψεις. Πρέπει να γίνει αφορμή για ουσιαστικά ερωτήματα προς την Πολιτεία, τη Δικαιοσύνη και την ίδια την κοινωνία.
Γιατί, τελικά, το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι μόνο ένας νόμος ή μια δικαστική απόφαση. Είναι μια χώρα που συχνά αποδεικνύεται πιο αποτελεσματική στο να τιμωρεί την αδυναμία από ό,τι στο να την αντιμετωπίζει.
Πηγή πληροφοριών: Zougla.gr
0 Σχόλια