ΝΕΜΕΣΙΣ: Τα σχολεία δεν είναι ταβέρνες: Αντιδράσεις για το ψήσιμο της Τσικνοπέμπτης

Λίγο πριν την Τσικνοπέμπτη, άνοιξε μια κουβέντα που μυρίζει… καπνό (και λίγο υπερβολή). Αφορμή στάθηκε παρέμβαση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας ΝΕΜΕΣΙΣ, η οποία απέστειλε επιστολές σε σχολικές μονάδες Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, καθώς και αίτημα προς την Υπουργό Παιδείας και τον αρμόδιο Γενικό Γραμματέα.

Στο επίκεντρο βρίσκεται το γνωστό «έθιμο» που σε αρκετά σχολεία έχει πάρει μορφή μικρής γιορτής: ψησταριές στην αυλή και… ομαδική τσίκνα. 
Η ΝΕΜΕΣΙΣ, όμως, υποστηρίζει ότι τέτοιες εκδηλώσεις μαζικής κατανάλωσης κρέατος μέσα στα σχολεία δεν είναι σύννομες και, όπως επισημαίνει, ενδέχεται να έχουν νομικές συνέπειες.

Τι υποστηρίζει η ΝΕΜΕΣΙΣ

Σύμφωνα με την Ομοσπονδία:

• Η Τσικνοπέμπτη δεν αποτελεί σχολική γιορτή, αργία ή προβλεπόμενη εκπαιδευτική δραστηριότητα.
• Εκδηλώσεις που περιλαμβάνουν ψησταριές και μαζική κατανάλωση κρέατος θεωρούνται μη επιτρεπτές και μπορεί να έχουν νομικές συνέπειες.
• Η διοργάνωση τέτοιων δράσεων, όπως αναφέρεται, παραβιάζει τον παιδαγωγικό ρόλο του σχολείου, τον σεβασμό στη διαφορετικότητα, την ουδετερότητα και τις αρχές της μη βίας και της φιλοζωικής αγωγής.
• Τα σχολεία δεν πρέπει να προωθούν συγκεκριμένα διατροφικά πρότυπα ούτε να μετατρέπονται σε χώρους «εορταστικής κρεατοφαγίας».
• Στόχος, όπως τονίζεται, είναι τα σχολεία να παραμείνουν ουδέτεροι και ασφαλείς χώροι για όλους τους μαθητές, χωρίς κοινωνικές πιέσεις ή διαχωρισμούς λόγω διατροφικών επιλογών.

Και η συζήτηση πήρε φωτιά

Η παρέμβαση προκάλεσε αντιδράσεις! Από τη μία ακούστηκε το επιχείρημα ότι «εντάξει, σχολείο είναι, όχι ψησταριά», από την άλλη ότι «σε λίγο θα χρειάζεται άδεια και για τοστ». 

Όσο για τις "περιβαλλοντικές οργανώσεις στην Ελλάδα και στην Ευρώπη του 2026; 

Βλέπουμε μία προβλέψιμη, σχεδόν ετήσια, «προβοκατόρικη» εμφάνιση στον δημόσιο διάλογο. 

Για ακόμη μία φορά, μια περιβαλλοντική οργάνωση εξαντλεί κάθε δυνατό μέσο ώστε να παραμείνει παρούσα στη δημόσια συζήτηση και... να δικαιολογήσει την ύπαρξή της. 

Φυσικά, επιλέγεται ένα απολύτως «ασφαλές» θέμα: οι ψησταριές στα σχολεία. Ένα ζήτημα που δεν θίγει τα μεγάλα συμφέροντα, δεν ενοχλεί μεγάλους παίκτες ούτε την πολιτική ελίτ και απλώς παράγει ένταση και αντιπαραθέσεις. Όχι εκεί ψηλά, αλλά χαμηλά. Στον εύκολο στόχο. Σε εμάς τους πολίτες.

 Το μόνο σίγουρο είναι ότι, με τέτοιες κινήσεις, η Τσικνοπέμπτη δεν κινδυνεύει από… έλλειψη δημοσιότητας.

Την ίδια στιγμή, βουνά ισοπεδώνονται για να τοποθετηθούν ανεμογεννήτριες, η Πυροσβεστική και τα Δασαρχεία απαξιώνονται και αφήνονται να βουλιάζουν στην υποστελέχωση, την παρακμή και τη διαφθορά, ενώ εργαζόμενοι και φορείς που προσπαθούν πραγματικά, στοχοποιούνται και περιθωριοποιούνται.

Κατά τα άλλα, όλα βαίνουν καλώς στην «προπολεμική» Ελλάδα – και Ευρώπη – του 2026.

Τελικά, τι μένει;

Μένει το αυτονόητο: το σχολείο έχει ρόλο και όρια, αλλά και η παράδοση έχει χώρο όταν γίνεται με σεβασμό και χωρίς ακρότητες. Κι αν κάτι μας δίδαξε αυτή η ιστορία, είναι ότι στην Ελλάδα ακόμα και μια ψησταριά μπορεί να γίνει… θέμα αρχών, εγκυκλίων και ιδεολογικής τσίκνας.