Και κάπως έτσι, σχεδόν αθόρυβα, έφτασε στο τέλος της η κυνηγετική περίοδος 2025-2026.
Άλλοι το περίμεναν, άλλοι δεν το χόρτασαν, κι άλλοι ένιωσαν ότι φέτος κύλησε πιο γρήγορα από ποτέ. Από τα πρώτα αυγουστιάτικα καρτέρια μέχρι τα τελευταία κρύα του Φλεβάρη, το βουνό μάς χάρισε στιγμές. Καλές, δύσκολες, κουραστικές, όμορφες.
Δεν ήταν μια “θεαματική” χρονιά. Δεν είχε μεγάλες ανατροπές ούτε δραματικές αλλαγές. Ήταν όμως μια σεζόν κανονική, αν και λίγο ακριβή, ή μάλλον ακόμα πιο ακριβή €.
Με τις ανηφόρες της, με τις γκρίνιες της, με τις συζητήσεις για τα όρια, τις εφαρμογές, τους ελέγχους, τις ρυθμίσεις. Με κουβέντες για τρυγόνια, για αγριόχοιρους, για πληθυσμούς, για στειρώσεις και DNA και εν τέλει για το πού πάει το πράγμα.
Αλλά πάνω απ’ όλα ήταν μια χρονιά στο βουνό.
Με σκυλιά που δούλεψαν, με παρέες που δέθηκαν, με πρωινά που άξιζαν μόνο και μόνο για την ησυχία τους. Με μέρες που γυρίσαμε άδειοι, αλλά γεμάτοι. Και με άλλες που δεν θα ξεχαστούν εύκολα.
Η λήξη της σεζόν δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο χαρτί. Είναι εκείνη η στιγμή που καθαρίζεις το όπλο και ξέρεις ότι θα μείνει για λίγο στη θήκη. Που βγάζεις τα γιλέκα, πλένεις τις μπότες και λες “πάει κι αυτή”.
Τώρα αρχίζει ο απολογισμός. Τι κρατάμε, τι αλλάζουμε, τι περιμένουμε από την επόμενη χρονιά. Γιατί το κυνήγι δεν τελειώνει με τη σεζόν. Συνεχίζεται στις κουβέντες, στη φροντίδα των σκύλων, στην αγωνία για το τι έρχεται.
Ραντεβού ξανά στο βουνό.
Η σεζόν 2025-2026 έγραψε τη δική της ιστορία. Και αφού ήμασταν εκεί, όλα είναι καλά!
0 Σχόλια